Over het werk van Ola Vasiljeva

December 7th, 2013 – , .
Published in Prix de Rome 2013 catalogue.

Niet het verhaal, het project voorop. Dit is niet het type werk dat zich al te makkelijk laat duiden of verklaren. Je kan er niet meteen anekdotes, politieke theorieën, spitsvondigheden of maatschappelijke ontwikkelingen aan verbinden. Tijdens een rondleiding zou dit het werk zijn waar je van moet toegeven dat het niet in een beschrijvend betoog te vatten is. Wel het gevoel, de verwarring, de ander en het vreemde voorop. Zijn dit dromen, alternatieve werelden? De betekenis is verdwaald, de taal haar woorden kwijtgeraakt en de context gaan zweven. Dit deksel past niet op die pot. Een heerlijk gevoel van meerstemmigheid.

De aantrekkingskracht van het werk van Ola Vasiljeva zit deels in het feit dat ze lichtvoetig de druk, de neiging om verklaarbare hapklare brokken kunst te maken, weerstaat. Niet zomaar kunst als extensie van, of kunst als andere uitingsvorm van, maar een daadwerkelijk eigen idioom. Hier wordt niet zozeer benoemd en geduid als wel “ontnoemt” en op losse schroeven gezet. Onlogisch eerder dan logisch. Omdat die onlogica, die meertaligheid of verwarring volgens Vasiljeva dichter bij de realiteit komt dan een rationele taal.

Dat betekent niet dat het werk volledig freischwebend is, het heeft voeten – of ellebogen of ogen zou Vasiljeva misschien zeggen – in de realiteit, in een wereld die we kennen en herkennen. Vasiljeva werkt met uiteenlopende media: tekenen, textiel, ceramiek, tekst, video. Haar installaties kunnen al die verschillende materialen en talen bevatten maar vormen toch een samenhangend geheel. Een uitvergrote schoen daar, een soort ceramische trui ginder. Soms grenst het werkt aan het absurde, ontglipt het de verklaring, maar altijd is het daadwerkelijk van nu.